ΣΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΖΙΑΚΑ 19/10/2009

Εκεί το 2009 (Βύση Μπέη) Εκεί το 2009 (Περτούλι)

Κυριακή πρωί και ο νοτιάς κάνει πάλι τα δικά του. Μια βουρκώνει και αναλύεται σε βροχή καταρρακτώδη, μια γελά και φωτίζει κρυφά πίσω από τα σύννεφα. Μέρα για δάσος λοιπόν, πορεία ή περίπατο, ο καιρός θα δείξει.

Αφετηρία μας η Ελάτη και προορισμός οι δυτικές πλαγιές του Κόζιακα, μέσω του χωματόδρομου, που με κατεύθυνση νότια διατρέχει το βουνό. Πριν προλάβουμε να ξεμυτίσουμε από τα αυτοκίνητά μας μια μπόρα μας αναγκάζει να υποχωρήσουμε. Προς στιγμήν βέβαια αφού σύντομα η ένταση κοπάζει. Κάτω από τις ομπρέλες πορευόμαστε τον ανηφορικό δρόμο που αφήνει πίσω τα τελευταία σπίτια του χωριού δίνοντας τη θέση του σε δρόμο δασικό.

Εικόνες όμορφες του φθινοπώρου, μοναδικές. Τα σύννεφα που σηκώνονται από τις χαράδρες τυλίγοντας τα αντικρινά χωριά και πάλι ελευθερώνοντάς τα στην ανοδική πορεία τους προς τις κορφές των βουνών. Αναλαμπές φωτός, η υποψία της λίμνης μέσα από το φάσμα της ομίχλης, μακριά και τόσο κοντά συνάμα. Χαλκόχρωμες φτέρες και σκουροπράσινα έλατα. Η μυρωδιά του δάσους, του βρεγμένου ξύλου. Η υγρασία που ποτίζει το δέρμα, κρέμεται από τις άκρες των μαλλιών, μουσκεύει τα ρούχα μας.

Στα ρείθρα του δρόμου οι στερνμπέργκιες, μικρές κίτρινες φθινοπωρινές παρουσίες, συνοδεύουν κρόκους και κολχικά. Η φευγαλέα παρουσία ενός σκίουρου. Πάνω στους αιματόχρωμους καρπούς της αγριοτριανταφυλλιάς ισορροπούν μικρές νεροσταγόνες. Το μεγαλείο του ελάχιστου, κληρονομιά πολύτιμη της φύσης.

Και ο δρόμος ανηφορίζει, στρίβει και ξαναστρίβει, γούβες και μπάρες με νερό στο λασπωμένο χώμα. Στα ξάγναντα ο αέρας σφυρίζει το σκοπό του ανταμώνοντας τις στάλες της βροχής που μας αναγκάζουν να ανοίξουμε πάλι ομπρέλες.

Οξυκόρυφοι βράχοι και πάνω τους σκαρφαλώνουν θάμνοι κοκκινωποί. Χαράδρες, ρέματα, νερά. Ο Κόζιακας, ένα βουνό μοναδικό. Ένας λαβύρινθος που κανένας μίτος της Αριάδνης δεν μπορεί να ξεδιαλύνει. Κάθε στροφή του μοιάζει με την επόμενη, κάθε ξέφωτο με το προηγούμενο. Έτσι και ξεγελαστείς να ακολουθήσεις δικό σου μονοπάτι σύντομα θα μετανιώσεις, ζητώντας οδό επιστροφής.

Μετά από δίωρη ανάβαση με κατεύθυνση προς το Τρύπιο Λιθάρι αποφασίζουμε να επιστρέψουμε.
Μεσημέρι πλέον στην Ελάτη. Τυπική εικόνα Κυριακής με τα αυτοκίνητα να στριμώχνονται στο δρόμο, τον κόσμο να γεμίζει καφετέριες και ταβέρνες. Σε χώρο στεγανό. Μακριά από το κρύο και τη βροχή. Δεν μας αφορά. Επιστρέφουμε.