ΜΠΟΥΧΑΡΙΑ ΚΑΙ ΝΟΧΤΑΡΙΑ 5/11/06

Εκεί το 1/2006

Μια εντελώς ξεχωριστή εμπειρία ήταν για όλους μας η πεζοπορία της περασμένης Κυριακής κοντά στο Μικρόβαλτο της Κοζάνης, αφού μας έδωσε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε κάποια ιδιαίτερα δημιουργήματα της φύσης. Μιλάμε για τους σχηματισμούς που οι ντόπιοι ονομάζουμε «μπουχάρια» και «νοχτάρια» και που σύμφωνα με τους ειδικούς απαντούν μόνο σε αυτή την περιοχή της χώρας μας.
Σε ένα μικρό φαράγγι που απέχει δυο περίπου χιλιόμετρα από το χωριό και σε υψόμετρο 600 – 700 μέτρα, το νερό της βροχής και τα ρέματα διαμόρφωσαν ένα εντυπωσιακό τοπίο. Τα μπουχάρια, όπως δηλώνει τα όνομά τους, μοιάζουν με καμινάδες. Αποτελούνται από στύλους χαλαρών ιζημάτων (χώμα, μικρές και μεγαλύτερες πέτρες) της πλέον πρόσφατης γεωλογικής περιόδου (Τεταρτογενούς). Αυτά συγκρατούνται με συνδετικό υλικό διοξείδιο του πυριτίου και οξείδια του σιδήρου, όπως φανερώνει και το κοκκινωπό τους χρώμα. Έχουν ύψος που συχνά ξεπερνά τα δυο μέτρα και στην κορυφή τους φέρουν μια επίπεδη πλάκα σχιστόλιθου που τα προφυλάσσει από περαιτέρω διάβρωση. Πρόκειται για πού ευαίσθητους σχηματισμούς που χρειάζονται άμεση προστασία τόσο από κακόβουλες ανθρώπινες ενέργειες όσο και από την ίδια τη φύση που τα δημιούργησε (σεισμοί, πλημμύρες κ.λ.π.)
Μαζί με τα μπουχάρια, ή και εντελώς ξεχωριστά από αυτά συναντάμε ένα δεύτερο είδος σχηματισμού με την ονομασία «νοχτάρια», που δηλώνει τη θέση τους στις όχθες του φαραγγιού. Είναι οξυκόρυφες μορφές που θυμίζουν αδράχτια κα αποτελούνται από το ίδιο ιζηματογενές υλικό με τα μπουχάρια, αλλά είναι πολύ πιο ευαίσθητες, αφού δεν έχουν προστατευτικό καπέλο. Η μορφή τους αλλάζει ανάλογα με την ποσότητα και την ένταση της βροχής που δέχονται. Πρόκειται για ένα τοπίο που κυριολεκτικά μεταβάλλεται από χρόνο σε χρόνο.
Το μικρό ρέμα σύντομα συναντά αυτό της Ποταμιάς που είναι μεγαλύτερο και το φαράγγι φαρδαίνει. Δεν υπάρχουν πλέον μπουχάρια αλλά τα νοχτάρια πυκνώνουν σε αριθμό και μέγεθος, καταλαμβάνοντας ολόκληρη τη δεξιά όχθη. Εγκαταλείπουμε το φαράγγι ανεβαίνοντας δίπλα από τεράστια νοχτάρια, κατά μήκος μονοπατιού. Από το ψηλότερο σημείο της διαδρομής μπορούμε να δούμε ολόκληρο το φαράγγι καθώς και άλλα μικρότερα που καταλήγουνε σε αυτό, θυμίζοντας κάτι από το Γκράν Κάνυον.
Μετά από δυο περίπου ώρες πορείας επιστρέφουμε στο Μικρόβαλτο έχοντας ολοκληρώσει το γύρο του φαραγγιού που επιβεβαιώνει την άποψη ότι η φύση είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης.