Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Στην αρχαιότητα η περιοχή του Ασπροποτάμου ήταν τμήμα της Αθαμανίας που εκτεινόταν μέχρι τον Άραχθο, συμπεριλαμβάνοντας τα Τζουμέρκα. Γενάρχης των Αθαμάνων θεωρούνταν ο Αθάμας, που εγκαταστάθηκε εδώ αφού σκότωσε τον γιο του Λέαρχο. Τα νομίσματα που βρέθηκαν με την επιγραφή «Αθαμάνων» φέρουν τις μορφές της Αθηνάς και της Διώνης. Η Διώνη λατρεύονταν από τους Αθαμάνες αφού εκπροσωπούσε την υγρή φύση, τη γονιμοποιό δύναμη του υγρού στοιχείου.

Κατά τον Στράβωνα, ο Αχελώος ονομαζόταν τότε Θόας, δηλαδή ορμητικός, όπως ο Ομηρικός αρχηγός των Αιτωλών και μετονομάστηκε όταν ο ήρωας Αχελώος πνίγηκε στα νερά του λαβωμένος από τον Ηρακλή.
Επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας, η περιοχή του Ασπροποτάμου ήταν βασική οδός επικοινωνίας. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας ο ποταμός μετονομάζεται σε Ασπροπόταμος ή Άσπρος, λόγω των καθαρών νερών του ή των άσπρων χαλικιών της κοίτης του.

Στην Τουρκοκρατία η περιοχή αποτέλεσε καταφύγιο των διωκομένων. Οι σημαντικότεροι οπλαρχηγοί ήταν οι Στορναραίοι, ο Μεϊντάνης και ο Λάπας. Ο Μεϊντάνης, παλιός κλέφτης και μετέπειτα αρματολός, λημέριαζε στο Γαρδίκι και στην Αθαμανία. Σκοτώθηκε με προδοσία στο Γαρδίκι το 1770, γιατί είχε γίνει ενοχλητικός στους Τούρκος και στους προύχοντες των Τρικάλων. Ο διάδοχός του Λάπας σκοτώθηκε πολεμώντας στις πλαγιές του Κόζιακα.

Η οικογένεια των Στορναραίων από το χωριό Κόντενα (σήμερα Στουρναρέικα) βοήθησε στον ξεσηκωμό των Ασποποταμιτών στην επανάσταση του 1821. Στα προεπαναστατικά χρόνια ο Κατσαντώνης, καπετάνιος των Αγράφων λημέριαζε στις βουνοκορφές του Άσπρου, από την Ευρυτανία ως το Χαλίκι.
Το Απρίλιο του 1824 ο Καραϊσκάκης έφτασε ως εδώ άρρωστος πάνω σε φορείο για να λύσει τους λογαριασμούς του σχετικά με το αρματολίκι των Αγράφων με το Στορνάρα. Αφού κατέλαβε την Κρανιά και την Καστανιά, έγινε μάχη στα Περτουλιώτικα λιβάδια που απέβη άκαρπη με αποτέλεσμα ο Καραϊσκάκης να επιστρέψει στα Άγραφα.

Στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής το δυσπρόσιτο της περιοχής προστάτευσε τους κατοίκους της από την αγριότητα των κατακτητών. Στο Περτούλι εγκαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1943 και για μερικούς μήνες το κοινό στρατηγείο των αντιστασιακών οργανώσεων ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ και της Βρετανικής στρατιωτικής αποστολής, καθώς και η Σχολή Αξιωματικών του ΕΛΑΣ.
Στα μέσα Οκτωβρίου του 1943 οι Γερμανοί, προσπαθώντας να αποτρέψουν την παράδοση του οπλισμού των Ιταλών στους αντάρτες, εισέβαλλαν με 25.000 στρατιώτες στην περιοχή, προξενώντας μεγάλες απώλειες στους αντάρτες. Η εκτέλεση 87 Γερμανών αιχμαλώτων τους έδωσε αφορμή να καταστρέψουν πολλά από τα χωριά του Ασπροποτάμου και να σκοτώσουν πάνω από 200 αμάχους.

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881) η μικρότερη διοικητική διαίρεση ήταν οι Δήμοι. Ο Ασπροπόταμος σαν γενικότερη περιοχή, καλυπτόταν από τους παρακάτω Δήμους με τους αντίστοιχους οικισμούς (σε παρένθεση οι παλιές ονομασίες).

Το 1912 γίνεται ίδρυση ανεξάρτητων κοινοτήτων σε κάθε σχεδόν χωριό.

Το 1998 με το σχέδιο Καποδίστριας δημιουργείται η Διευρυμένη Κοινότητα Ασπροποτάμου που συμπεριλαμβάνει τα χωριά Χαλίκι, Ανθούσα, Κατάφυτο, Μηλιά, Πολυθέα, Δολιανά, Αγ. Παρασκευή, Καλλιρόη, Κρανιά, Στεφάνι.